Mi iv ringrassio.
L’ ann a l’é finì.
N’ann ëd seugn
e ’d travaj sensa perdon,
che i l’oma vorsù fé
e dcò strafé.

Nen për la glòria,
nen për guadagné.
Ma për la gòj
profonda e sempia e vera
ëd podèj dé,
d’avèj queicòs
ëdcò noi
che i soma nen jë sgnor,
i soma nen potent,
nen gròs,
che i soma cita gent
che a sa ’l valor
dlë dné cujì 
con sacrifissi
di për di,
d’avèj dcò noi
quecòs da dé.

I l’oma travajà
e barbotà,
i l’oma conossuse
fin-a an fond
con nòstre testonade
e ij nòstri slans.

Ancheuj l’oma ’d regret?
Is disoma fòl fotù
përché l’oma chërdù
che ij nòstri sentiment
a fèisso ’l gran miraco
’d cambié tuta la gent?

I soma pa ’d fabiòch!
Savijo già ’n partensa
che vorèj pròpe tut,
tut per so drit e bel
l’è un bocon da galup.

Ma la cossiensa a pòst
is la sentoma,
i soma sodisfait
ëd nòstr travaj.
E forse, tra quei di,
i s’arciaproma
përché … l’è nòstr destin,
soma parèj.

I soma, cari Amis,
ij veri sgnor
e andoma spatarand
nòstri tesòr
come ant ël cel le stèile,
come ’nt ij pra le fior.

Che Nosgnor
an conserva sto boneur
(con la passiensa
’d vòstre madamin).
A l’é mè auguri
’d cheur.

Ines Poggetto
Natal 1978